به گزارش میمتالز، شرکت توسعه آهن و فولاد گلگهر در سال ۱۴۰۴ یکی از مهمترین پروژههای توسعهای خود را با راه اندازی مگامدول طوبی وارد مرحله عملیاتی کرد. این واحد احیای مستقیم با ظرفیت حدود ۱.۸۵ میلیون تن آهن اسفنجی در سال و سرمایهگذاری حدود ۹۰ هزار میلیارد ریال، با استفاده از فناوریهای جدید احداث شده است. هدف از اجرای آن علاوه بر افزایش ظرفیت تولید، ارتقای بهرهوری و کاهش مصرف انرژی عنوان شده است.
اهمیت طوبی را باید در جایگاه آن در زنجیره گلگهر دید. افزایش ظرفیت آهن اسفنجی به معنای تقویت حلقه میانی میان سنگ آهن و فولاد سازی است، حلقهای که در شرایط ناترازی تولید فولاد ایران اهمیت ویژهای دارد. از این منظر، توسعه آهن و فولاد گلگهر تلاش دارد مزیت معدنی منطقه را به ظرفیت فرآوری و سپس تولید فولاد تبدیل کند و سهم بیشتری از ارزش ایجادشده در زنجیره را در داخل منطقه نگه دارد.
اما تحول مهمتر شرکت را باید در پروژه فولادسازی و نورد گرم جستوجو کرد. این پروژه قرار است ظرفیت تولید حدود سه میلیون تن ورق گرم را ایجاد کند. در سال ۱۴۰۵ نیز نشانههای روشنی از ادامه تمرکز شرکت بر تکمیل این پروژه دیده میشود، از جمله حضور مدیرعامل و معاونان شرکت در لحظه تحویل سال در جمع کارکنان پروژه فولادسازی و همچنین انتشار فراخوانهای تخصصی برای راه اندازی آزمایشگاه فولادسازی و مهندسی معکوس تجهیزات فولادسازی، ریخته گری و نورد.
این تحولات از منظر اقتصادی اهمیت زیادی دارد. فروش آهن اسفنجی، شرکت را در بخش میانی زنجیره نگه میدارد، اما ورود به فولادسازی و نورد گرم امکان حرکت به سمت محصولات نهاییتر و ارزش افزوده بالاتر را فراهم میکند. بنابراین، استراتژی توسعه شرکت را میتوان حرکت از ظرفیت سازی به ارزش آفرینی تعبیر کرد.
در سال ۱۴۰۴، شرکت علاوه بر توسعه ظرفیت، در بخش فروش نیز فعال بوده است. برای نمونه، در مردادماه همان سال مزایده عمومی فروش ۱۰۰ هزار تن آهن اسفنجی برای بازار داخلی را برگزار کرد. این اقدام نشان میدهد ظرفیت تولید ایجادشده باید همزمان با مدیریت بازار و تنظیم کانالهای فروش همراه شود.
با این حال، همین نقطه میتواند مهمترین ریسک آینده شرکت نیز باشد. احیای مستقیم به گاز طبیعی وابستگی بالایی دارد و محدودیت گاز میتواند به طور مستقیم ظرفیت تولید آهن اسفنجی را تحت تأثیر قرار دهد.
مدیرعامل شرکت توسعه آهن و فولاد گلگهر، در موضع گیری اخیر خود بحران گاز را تهدیدی جدی برای تولید آهن اسفنجی دانسته و بر ضرورت تعدیل قیمت گاز واحدهای احیای مستقیم تأکید کرده است. قرار گرفتن این موضوع در محور اظهارات مدیریت شرکت نشان میدهد که انرژی از یک مساله جانبی به یکی از متغیرهای اصلی تصمیم گیری در توسعه گلگهر تبدیل شده است.
در چنین شرایطی، راه اندازی ظرفیتهای جدید بدون حل مساله انرژی میتواند به افزایش فاصله میان ظرفیت اسمی و تولید واقعی منجر شود. بنابراین، برای گلگهر مساله اصلی در مرحله بعد، تنها احداث واحدهای جدید نیست، بلکه تضمین خوراک انرژی واحدهای موجود و جدید است.
تصویر توسعه آهن و فولاد گلگهر در سالهای ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵، تصویر شرکتی است که از مرحله توسعه ظرفیت آهن اسفنجی در حال عبور به سمت تکمیل زنجیره فولاد است. طوبی، ظرفیت تولید آهن اسفنجی را تقویت کرده و پروژه فولادسازی و نورد گرم، چشمانداز ورود شرکت به تولید محصولات با ارزش افزوده بالاتر را ترسیم میکند. همزمان، تمرکز بر فناوری و کاهش مصرف انرژی پاسخی به یکی از جدیترین تهدیدهای صنعت فولاد ایران است.
اما موفقیت این استراتژی به یک شرط اساسی وابسته است، ظرفیت سازی باید با زیرساختسازی همراه شود. اگر مشکل گاز و برق، لجستیک و تأمین تجهیزات حل نشود، افزایش ظرفیت لزوماً به افزایش تولید و سودآوری منجر نخواهد شد. بنابراین، مرحله بعدی توسعه گلگهر را باید نه در تعداد کارخانههای جدید، بلکه در توانایی شرکت برای بهره برداری پایدار از ظرفیتهای ایجاد شده و حرکت از آهن اسفنجی به فولاد و ورق ارزیابی کرد.
منبع: تیتر ۲۰