میمتالز - یادداشت از «امیرحسین کاوه» فعال و کارشناس اقتصادی، خبری بد، ولی کوتاه بود! در گذشته همواره ترسِ از تبعات امنیتیِ برای انحلال یا ترمیم یک رویهی مستمرِ غلط، وحشتی بود که در نقش ترمز اضطراری قطار اصلاحاتِ مسوولان عمل میکرده است.
ولی این بار فرزین رئیس بانک مرکزی آمد و گفت: ”بانکی به نام آینده دیگر وجود ندارد.” مرتبطین، سپردهگذاران در بانک و کارمندان هیچ نگران نباشند. آش با جاش به بانک ملی منتقل شد. همین قدر ساده و رسا و تمام.
نه اعتراضی از، سوی مردم سپردهگذار و نه تجمعی جلوی شعب بانک آینده و نه حتی آنانی که پول در این بانک داشتند به خود زحمت جابهجایی وجوه به بانک دیگر را هم ندادند.
این انحلال و تغییر بدون هر گونه تنش یا اعتراض؛ از یک سو نشانگر بلوغ فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی مردم ایران است و از سوی دیگر نمادی به اعتماد بانک مرکزی و حاکمیت پولی و بانکی در حیطهی وظایف کنترلی و همچنین اثبات اینکه اصلاحات سخت ولی لازم را با همراهی مردم میتوان انجام داد.
چند دهه پیش بحران صندوقهای قرضالحسنه، نیروهای نوپو و ضد شورش فراجا را به خیابان آورد ولی اکنون با انحلال یک بانک، حتی آب از آب تکان نخورد.
این اقدام مؤثر و به جا توسط مسوولان برای انحلال یک بانک ناتراز و منفی هر چند دیرهنگام بود ولی واکنش و درک مردم قابل تقدیر و برای الگوگیری مناسب است.